Są takie momenty na drodze, kiedy wszystko z zewnątrz wygląda „w porządku”.
Nie ma kryzysu.
Nie ma dramatu.
Nie ma nawet łez.
A jednak pojawia się stan, który trudno nazwać i jeszcze trudniej wytłumaczyć.
Zmęczenie duszy.
To nie jest zmęczenie ciała ani zwykłe znużenie codziennością.
To raczej cichy moment, w którym nie chce się już szukać, rozwijać, naprawiać siebie ani świata.
I choć coś w nas nadal woła – nie jest to wołanie o kolejny krok.
Ten odcinek Zapisków z drogi jest zaproszeniem do zatrzymania.
Do przyjrzenia się pauzie, która często bywa mylona z cofnięciem się albo porażką.
A która bardzo często okazuje się znakiem dojrzałości.
O czym jest ten odcinek
W tym felietonie–podcaście poruszamy temat zmęczenia duszy z kilku perspektyw:
- jako naturalnego etapu na drodze rozwoju wewnętrznego
- jako momentu integracji po intensywnym czasie pracy z energią i świadomością
- jako paradoksu, w którym zmęczenie nie wynika z braku energii, lecz z jej nadmiaru
- jako zaproszenia do równowagi, ugruntowania i ciszy
Pojawia się tu prawo, które dobrze znają praktycy pracy z ciałem i energią: to, co jest w nadmiarze, zaczyna zachowywać się jak swoje przeciwieństwo.
Zbyt dużo pobudzenia prowadzi do wyczerpania.
Zbyt intensywne otwieranie się – do potrzeby zamknięcia i odpoczynku.
Ten odcinek nie daje recept.
Nie proponuje kolejnych technik ani odpowiedzi.
Raczej pozwala zobaczyć, że czasem największym wsparciem jest przyzwolenie na zatrzymanie.
Dla kogo jest ten odcinek
Ten odcinek jest dla ciebie, jeśli:
- czujesz zmęczenie drogą rozwoju, choć „teoretycznie wszystko robisz dobrze”
- masz wrażenie, że nie chcesz już niczego szukać ani zmieniać
- doświadczasz znużenia praktykami, metodami, kolejnymi etapami
- jesteś w miejscu, w którym cisza zaczyna być ważniejsza niż odpowiedzi
To propozycja spokojnego bycia z tym stanem – bez oceniania go i bez próby natychmiastowego wyjścia z niego.
Kilka myśli, z którymi możesz zostać po odsłuchu
Zmęczenie duszy nie zawsze oznacza brak energii.
Czasem oznacza jej nadmiar, który domaga się integracji.
Pauza nie jest cofnięciem się.
Bywa koniecznym elementem rytmu – tak samo ważnym jak ruch.
Nie każda chwila na drodze musi prowadzić dalej.
Niektóre prowadzą głębiej.
Dojrzałość praktyki zaczyna się tam, gdzie przestajemy coś sobie udowadniać.
Jak słuchać tego odcinka
Najlepiej bez pośpiechu.
Może podczas spaceru.
Może w ciszy, z kubkiem herbaty.
A może wracając do niego więcej niż raz – w różnych momentach.
Nie musisz z niego niczego brać.
Wystarczy pozwolić, żeby był.
